( مسأله 281 ) : اگر در صورت يا دستها بريدگى يا زخمى است كه خون آن قطع نمىشود وآب براي آن ضرر ندارد ، بايد وضوى ارتماسى بگيرد ، ويا پس از شستن اجزاء صحيحه آن عضو با رعايت ترتيب موضع زخم يا بريدگى را در آب كر يا جارى فرو برد ، وقدرى فشار دهد كه خون قطع شود ، وانگشت خود را روى زخم يا بريدگى در زير آب از بالا به پائين بكشد تا آب بر آن جارى شود ووضو صحيح است ، ودر هر صورت بايد جائى كه نجس بوده يا نجاست به آن سرايت كرده را آب بكشد . شرط هفتم : كافى بودن وقت براي وضو ونماز . ( مسأله 282 ) : هر گاه وقت به اندازه اى تنگ باشد كه اگر وضو بگيرد تمام نماز يا مقدارى از آن پس از وقت خوانده مىشود ، بايد تيمم كند ، واگر بداند وعمدى وضو بگيرد ، هر چند به نيت مستحبى باشد ، بنابر احتياط لازم باطل است ، ولى اگر براي وضو وتيمم يك اندازه وقت لازم است بايد وضو بگيرد . ( مسأله 283 ) : كسى كه در تنگى وقت نماز بايد تيمم كند ، بنابر احتياط لازم ، نبايد به قصد قربت يا براي كار مستحبى مانند خواندن قرآن وضو بگيرد ، واگر بداند وعمدى تنها براي خواندن آن نماز وضو بگيرد به طورى كه غير از آن قصد ديگرى نداشته باشد ، وضويش باطل است . شرط هشتم : قصد قربت كردن در وضو ، يعنى براي انجام فرمان خداوند متعال وضو بگيرد ، واگر براي خنك شدن يا به قصد ديگرى به تنهائى يا به ضميمه قصد قربت باشد باطل است . ( مسأله 284 ) : لازم نيست نيت وضو را به زبان بگويد يا از قلب خود بگذارند بلكه اگر تمام افعال وضو به قصد امر خداوند بجا آورده شود كافى است . شرط نهم : به ترتيب انجام دادن كارهاى وضو ، يعنى أول صورت وبعد دست راست وبعد دست چپ را بشويد ، سپس سر وبعد پاى راست وبعد پاى چپ را مسح نمايد ، واگر به اين ترتيب وضو نگيرد باطل است . شرط دهم : پشت سر هم انجام دادن كارهاى وضو .